Tagarchief: stemmen

Stemmen

Een man met een grote en brede zwarte tas in de hand komt even voor achten het gebouw binnen. Even denk ik dat de tas vol zit met medische spullen. Maar deze veronderstelling wordt verworpen. 

‘De pianostemmer’, zegt de lange man, gekleed in een colbert en spijkerbroek, tegen de receptionist als hij doelgericht verder het gebouw inloopt. De man weet waar onze vleugel staat en even later klinken er losse klanken door de ruimten. Zo wordt een woensdag in juni opnieuw een stemdag.  

Het is net enkele weken geleden dat we verkiezingen voor het Europese parlement hadden. Net als in de buitenwereld, was er in de wereld van de vier verdiepingen van dit gebouw, minder belangstelling dan voor de verkiezingen van de provinciale staten. Twee heren hadden zich uiteindelijk deze ochtend gemeld om te gaan stemmen.  

Het stemlokaal is in een hotel op een steenworpafstand van het huis. Een bijzondere plek om te gaan stemmen, de enige plek, die ik ken waar je gebak en koffie kan krijgen na het stemmen.  

Een van de mannen zit klaar bij de receptie op de afgesproken tijd. Meneer loopt met een rollator maar nu we verder dan enkele verdiepingen van het huis moeten heeft hij een rolstoel ter beschikking. Ik haal de andere man op.  

De man zit in zijn kamer op de tweede verdieping, hij is klaar. Hij doet zijn bruin leren jas aan. Hij loopt moeilijk maar slaat het aanbod van mij af om met een rolstoel te gaan. Als we beneden zijn vraag ik de man of hij zijn legitimatiebewijs en kiespas heeft. Geen legitimatiebewijs. ‘Dan kun u niet stemmen’. Zo werkt dat, of beter gezegd niet, bedenk ik mij. Waar halen we een legitimatiebewijs vandaan? Mijn zelfkennis zegt mij dat ik beter niet kan gaan zoeken. Zoeken is niet mijn sterkste kant. De vrijwilligster, die de andere man begeleidt, kan dat vast veel beter. Zij gaat naar zijn kamer en wij wachten beneden. Net als zoeken is wachten niet mijn sterkste kant, als er enkele minuten zijn verstreken loop ik naar boven.  

Boven in de gang komen de man en de vrijwilligster, Claudia mij tegemoet. Mijn eerdere veronderstelling is uitgekomen. Er is een rijbewijs gevonden. In een schaal die op een open plank in een kast staat. Ik zou daar nooit gezocht hebben. Mijnheer beweert dat het rijbewijs ongeldig is. Oh, nee. Alle moeite voor niets. Maar een nadere analyse van het roze kaartje laat zien dat het nog enkele jaren geldig is. We gaan op weg. 

De man naast mij schuifelt achter zijn rollator en hoe dichterbij wij bij het hotel komen hoe moeilijker de stappen worden genomen. Mijnheer trilt en lijkt geen controle te hebben over zijn benen. Ik neem een tweetal rustpauzes met de toegangsdeur van het hotel in zicht.  

Vlak voor de deur vraag ik aan een personeelslid de deur open te houden. Bijna vallend komt mijnheer de entree binnen. Claudia loopt met haar bewoner richting de lift- de stemhokjes zijn op de eerste verdieping- en ik laat mijnheer even zitten op een door de medewerkers aangesleepte stoel.  

‘Kan mijnheer hier beneden stemmen?’, vraag ik de medewerkester van het stemlokaal. Dat mag. Papieren worden gehaald, een rood potlood wordt aangereikt en mijnheer kleurt midden in de entree het hokje van zijn keus rood. Hij wordt geholpen om het lap papier weer op te vouwen en als even later Claudia met man naar beneden zijn gekomen verlaten we het gebouw. Gestemd, maar geen koek en of koffie gehad. 

© Amiad Ilsar. 

Advertenties

Stemmen

Twee weken geleden krijg ik een email van de receptie. In de mail werd een vraag gesteld of we een cliënt, die niet zelf kan stemmen zouden kunnen helpen. Ik gaf antwoord dat we daarvoor zouden gaan zorgen.

Op de verkiezingsdag zelf loop ik naar de kamer van mevrouw. Ik klop aan. Geen antwoord. Ik klop nogmaals aan. Nog steeds geen antwoord. Ik open de deur en tref mevrouw in bed aan. Mevrouw ligt aan de zuurstof. Ze is heel verbaasd mij te zien. Hoezo kom ik haar helpen, vraagt ze mij.

‘Ik ben gevraagd door de receptie. Daar had u een vraag neergelegd om te helpen’, leg ik haar uit. Ze begrijpt het niet, maar legt mij uit dat ze dolblij is dat ik er ben. Ze had een vrijwilligster gevraagd om te helpen. De naam van de vrijwilligster lijkt van de receptioniste. Waarschijnlijk heeft mevrouw de naam bij de verzorging genoemd en zo is de receptioniste gewaarschuwd.

De vrijwilligster was vanochtend ineens verhinderd omdat ze een familielid moest bezoeken, die onverwacht ziek was geworden. Nu kan mevrouw door mij aanwezigheid toch haar democratische recht vervullen en daar is mevrouw heel blij mee. Ze vertelt mij wat ze zou willen stemmen. Dan na het lezen van de machtingspapieren, doemt er een probleem op. Ik kan de machtiging niet vervullen, omdat ik in een andere stad woon.

De oplossing ligt nu misschien bij een andere bewoonster, deze begeleid ik ook naar het stemlokaal in het hotel wat iets verderop naast ons huis is gelegen. Een bijzonder stemlokaal waar koffie en koekjes worden aangeboden na het stemmen. Zij stemt en kan dus ook voor de andere vrouw stemmen, die een drietal verdiepingen lager in het gebouw woont.

Onderweg leg ik mevrouw uit wat de gemachtigde wil stemmen. Ze herhaalt het en het lijkt dat ze het heeft begrepen. Ze vult graag de machtiging in. Eenmaal aangekomen bij het hotel schiet mevrouw met haar elektrische aangedreven rolstoel bijna dwars door de snel bewegende voor haar rolstoel smalle draaideur. Doodeng. Maar alles gaat goed en we bewegen ons richting de eerste etage, waar het stembureau gevestigd is. De liftknop is vrij hoog op de muur geplaatst en buiten dat is er een tiental centimeters hoge afvalbak precies onder de knoppen geplaatst. Mevrouw is daarom ook blij dat ik met haar mee ben gekomen. Duidelijk geen rolstoel vriendelijk hotel.

Mensvriendelijk is het personeel en het hotel zeker wel. Overal staan medewerkers die ons welkom heten ons de weg wijzen en er staan croissants, koffie en thee klaar voor na het stemmen. Het is op deze ochtend vrij druk maar we kunnen snel doorlopen na een tafel waar een vierkoppige stemcommissie ons welkom heet. We moeten ons bij de eerste melden die ons vervolgens naar de laatste aan het eind van de tafel verwijst omdat mevrouw de verkiezingsbiljetten van de gemachtigde nog niet heeft getekend. ‘Ik ken die mevrouw helemaal niet’, roept de vrouw op de rolstoel luidkeels door het stemlokaal. Ik leg snel uit aan de wat vreemd opkijkende blikken van achter de tafel. Nadat er getekend is en mevrouw naar het stemhokje wordt verwezen vraagt ze alweer luidkees op wie ze dan moet stemmen. ‘Dat mag meneer niet zeggen’, zegt een vrouw achter de tafel snel. Voor alle zekerheid vraag ik aan de medewerkers mevrouw in het stemhokje te helpen met de zes formulieren. Na de hulp en vele minuten later is mevrouw klaar en beweegt ze zich naar mij toe. Ze schiet langs de verzamelcontainers met op haar schoot alle ingevulde biljetten. “Neemt u de biljetten naar huis?’, vraagt een door mij gewaarschuwde verkiezings medewerker die vervolgens mevrouw naar de drie verzamelcontainers begeleid, die zo hoog zijn dat geen mens, die op een rolstoel gezeten is bij de opening kan.

© Amiad Ilsar.