Tagarchief: oma’s appeltaart

Oma’s appeltaart

Oma gaat appeltaart bakken vandaag. Opa ook. Om precies te zijn, zijn er meerdere oma’s en opa’s in de woonkamer van de afdeling op de derde verdieping van het verzorgingshuis aanwezig. Ze zijn niet alleen, er zijn een vijftal vrijwilligers en medewerkers die helpen om van de appels, kaneel, rozijnen en de pakken Koopmans een geurige appeltaart te maken. Niet een maar drie appeltaarten waarvoor allereerst drie kilo appels moet worden geschild. 

Vele handen voorzien van handschoenen schillen met dunschillers en mesjes de gele en rode appels. Handen die hier dagelijks niet meer doen dan een kopje koffie thee oppakken. Zijn nu in de weer om iets te creëren. Zelfbeschikking, zelfredzaamheid. Woorden die betekenis krijgen, met de hulp van veel hulp. 

Appels schillen is een activiteit, die kan worden onderverdeeld in een technisch deel. Het schillen zelf. Dat hier nog goed gaat. Niemand snijdt zich in zijn vingers en de verbandkist blijft ongebruikt in het kantoor.  

En er is een cognitief gedeelte. Die zich richt op de vragen wat en wanneer er moet worden geschild. Hier loopt het spaak. Daarvoor is er hulp aanwezig. Voor elke drie tot twee cliënten is er een begeleider. Een vereiste om oma en opa zelf hun appeltaarten te laten bakken.  

Zelf doen betekent meer dan alleen bezig met het uiteindelijke doel, de appeltaart, te zijn. Zelf doen is ook het actief betrokken zijn. De vrouw die bijvoorbeeld naast mij zit. Geniet van de basterdsuiker die op de tafel is gemorst. Al kijkend hoe ik deegrolletjes rol, eet zij gewoon zelf de korreltjes suiker. Heerlijk zegt ze. Terwijl ik haar zo nu en dan een klein stukje deeg van de rolletjes geef en laat opeten. 

Zelf een appeltaart bakken betekent ook je eigen geschilde appel eten. Je appel afhappen, geen voorgesneden stukjes in een bakje, die met liefde voor je zijn neergezet, maar net als vroeger je tanden zetten in het sappige harde vruchtvlees. Ondertussen is de begeleiding aan de gang om een echte oma en opa appeltaart te bakken.  

Want oma en opa bakken de taart uiteindelijk gaar in een gezamenlijk proces met de begeleiding. Geen begeleiders die een taart als eindproduct neer zetten voor de aanwezigen. Maar een taart als product van een proces, waar iedereen een deel aan heeft gehad. Samen gemaakt in het hier en nu. 

Een taart waar in het mengsel van de door enkele grootouders en begeleiders gesneden appels ook kaneel wordt toegevoegd en als ik de kaneel laat ruiken aan de aanwezigen dan is dat weer een prikkel, waar iedereen aan mee doet. ‘Heerlijk’, zegt iemand en een ander wendt haar neus af. Iedereen reageert op zijn of haar unieke individuele reactie. 

Een dag later worden twee van de drie springvormen, leeg en vol met kruimels naar ons kantoor gebracht. Een deel van oma’s en opa’s appeltaart staat nog boven. Een appeltaart geur vult het kantoor. 

‘Hoe was de appeltaart’, vraagt een enthousiaste vrijwilligster via de mail. Uitgaande van het feit dat een aantal aanwezigen met dementie een dag later het er nog over hadden, kunnen we stellen dat het een geslaagde activiteit was. Of het lekker was? Dat weten we niet. Maar daar gaan we wel vanuit. 

©Amiad Ilsar. 

Met dank aan: Naomi, Bob en Rowan, die dit alles mogelijk hebben gemaakt.

Met vriendelijke groet,

Amiad Ilsar.

Advertenties