Tagarchief: bijzondere verschijning

Een bijzondere verschijning

Daar zit hij ineens beneden in de binnentuin van het gebouw.  Het is een bijzondere verschijning meneer in zijn rolstoel. Midden in de drukte van bewoners, die in de binnentuin worden geplaatst. Hij valt op. Allereerst zijn er niet veel mannen in het huis en nog minder mannen met snorren. Een witte snor. Die samen met zijn witte haardos contrasteren met zijn zwarte keppel. Hij valt mij misschien ook op, omdat ik hem vooral ken van de afdeling. In zijn kamer aan het eind van de gang brult hij vaak om hulp. Hulp die niet altijd meteen gegeven kan worden, maar die hij bijna probeert af te dwingen door zijn manier van communiceren. 

Meneer in zijn rolstoel de bijzondere verschijning in de binnentuin

Een aantal keren ben ik wel eens naar zijn kamer gegaan om hem te proberen te helpen. Specifieke handelingen zoals hem naar toilet helpen kon ik niet uitvoeren. Zomaar een praatje maken en hem afleiden, zat er niet in. Uiteindelijk ging ik dan ook maar zijn kamer uit en schaarde ik mij ook achter de rij van zorgverleners die het hulpgeroep van meneer negeerde.  

Twee keer eerder deze afgelopen tien dagen was meneer aanwezig in de binnentuin. Twee keer ging het goed. Geen geschreeuw. Behalve zijn opmerkelijke gestalte viel meneer niet op. Tijdens twee ceremonies waaronder de 4 mei viering hoorde ik geen enkel geluid van meneer. 

Vandaag is het de officiële opening van een tentoonstelling van twee kunstenaressen. Het is geen ceremonie. Geen plechtigheid. Wel muziek, een hapje en een drankje. Beweging. Veel mensen. Ook mensen van buitenaf. 

Mijnheer heeft wel trek in een kop koffie en roept mij. Hij spreekt mij aan met mijn voornaam, iets wat best bijzonder is, in verhouding met het geringe aantal keren dat we elkaar hebben ontmoet. Met zijn cognitieve vermogen lijkt mij niets mis te zijn. Ik leg mijnheer uit dat er zo koffie komt. Niemand heeft nog koffie en hij krijgt zijn bestelde drankje op het moment dat dit volgens het programma gepland is. Uit ervaring weet ik inmiddels dat je niet iemand een voorrangspositie kunt geven want dan vraagt zo meteen iedereen om koffie. 

Mijnheer is niet blij met het horen van de informatie. Zijn stem gaat omhoog. “Koffie”, roept hij. 

Ik voel een bepaalde onrust bij mij opkomen. Nee. Geen geschreeuw hier, dat kunnen we niet hebben. Ik besluit om afstand te nemen. Mijn aanwezigheid wekt alleen maar frustratie bij meneer op. Hij verwacht van mij zaken die ik hem niet kan geven. 

De tijd gaat inmiddels verder en meer en meer mensen komen de binnentuin in. Het uitdelen van koffie en frisdrank is gestart. Ik kom terecht in de buurt van het buffet en help met de koffie, thee en fris. Ook nadat de opening heeft plaatsgevonden door een aftrap van Daniel de Ridder- een ex Ajax speler- de zoon van een van de kunstenaressen blijf ik bezig. 

Ik loop met dienbladen saucijzenbroodjes tussen keuken en binnentuin. 

Ik vergeet de man in de rolstoel. Pas na ruim een uur zie ik hem weer hoe hij in stilte nog steeds in zijn rolstoel zit. 

Waarom komt hij niet vaker naar beneden?  

© Amiad Ilsar. 

Advertenties