Een verlichte Pesach

Het is bijna Pesach. Het feest met de vijand in de vorm van onze dagelijkse brood. Geen brood, geen broodkruimels. Het is de revolutie van het platte ongerezen brood. De matse.

Overal in het verzorging en verpleeghuis wordt schoongemaakt, etenswaren en vaat, die niet geschikt zijn voor Pesach worden opgeslagen. Het pas ingerichte zitje waar ik net vandaan kom is ook geïnfiltreerd door de invloeden van het matsefeest. Het aanrecht is afgedekt met lakens en de koelkast is leeggemaakt. De vaat is opgeslagen en vervangen door disposables. Op weg naar de vierde verdieping waan ik mij echter veilig. Op weg naar de rust. In de kamer, die nu als multifunctionele ruimte wordt gebruikt wordt niet gegeten en kan ik in rust een bewegingsactiviteit met een achttal bewoners doen. Tenminste dat denk ik tot ik met in mijn kielzog een tweetal bewoonsters, de kamer binnenloop. Ik zie meteen dat de het ook hier oorlogsgebied is. De twee aanwezige tafels zijn bij elkaar geschoven en gedekt met witte kleden. Op de kleden staan etenswaren die niet geschikt zijn voor de Pesach zoals sojamelk en verschillende koekjes.

De ruimte, dient al jaren als opslag voor niet koosjere Pesach spullen. Dat is niet nieuw voor mij. Ooit stonden hier tot magnetrons en koelkasten, die niet voor Pesach schoongemaakt waren. Ruim een week lang konden we van de toen als activiteitenruimte dienende kamer geen gebruik maken. Er werd geen enkele twijfel over de staat van de ruimte daargelaten. Vijandig gebied. De deur was verzegeld, tijdens het feest.

Een drietal jaren verder hebben de nodige veranderingen ertoe geleid dat de ruimte tot een multifunctionele ruimte is verheven. Het is dus eigenlijk niet gek dat ook dit jaar deze ruimte over een paar dagen waarschijnlijk niet te betreden is. Een opslag valt tenslotte ook onder de noemer multifunctioneel. Vandaag kan ik echter met wat duw en trekwerk de tafels verplaatsen en de ruimte gebruiken voor een bewegingsactiviteit.

Sinds vier weken gebruik ik op elke dinsdag deze nieuw ingerichte ruimte. Waar ooit een tafel stond, is nu een open ruimte. Waar ooit een lamp over de tafel hing met daaraan een bungelende zeemeeuw. Hangt nu nog steeds dezelfde lamp zonder zeemeeuw. Een laaghangende lamp in een open ruimte. Iemand heeft iets over het hoofd gezien. Het is niet praktisch. Ik heb daarom al vier weken geleden een verzoek gedaan om de lamp weg te halen. De lamp heeft niets met meel te maken en mijn verzoek lijkt in deze tijd dan ook zinloos.

IMG-20170406-WA0005

Tijdens de bewegingsactiviteit hangt de lamp in het midden van de bewegingsruimte van de vrijwilligster, die mij ondersteunt en mijzelf. We gooien ballen naar de bewoners en ontwijken keer op keer de lamp. Het pronkstuk van een vergeten verleden.

Het verleden dat mede door mijn lengte al eenmaal keihard mijn heden in kwam. Ik stootte mijn hoofd. Ik was tegen de lamp gelopen. Heel even zag ik het licht. Maar dit behoort tot een ander feest. Het lichtfeest, Chanoeka, dat in december wordt gevierd.

Tijdens Pesach vieren we de vrijheid van het Joodse volk uit Egypte. Hopelijk kunnen we ons ook binnen kort vrij bewegen in deze ruimte.

© Amiad Ilsar.

Advertenties

Een gedachte over “Een verlichte Pesach

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s